Felemez Ulug

Nivîskar

Hevsengiya tirsê û agirbesta bêhêvî

Şerê 40 rojî ku di navbera Îran û eniya Îsraîl-Amerîkayê de qewimî, ji sînorên şerekî herêmî derket û veguherî krîzeke gerdûnî ku hevsengiyên jeopolîtîk hejandin. Ragihandina agirbesta du hefteyî, her çend wekî pêngaveke dîplomatîk xuya bike jî, di rastiyê de ne encama lihevkirinekê, lê encama westandina stratejîk a her du aliyan e. Di vî şerî de, têgiha serkeftinê ji pênaseyên klasîk dûr ket; Îsraîl bi pergala xwe ya parastinê ya ku %90ê êrişan pûç kirin serkeftineke teknîkî nîşan da, lê Îranê jî bi derbasbûna sînorê tehdîda rasterast û lêdana binesaziyên stratejîk, nîşan da ku polîtîkaya Amerîkayê ya rêgiriya herêmî şikestiye.

Xeterî û xelasî

Banga Rêber Abdullah Ocalan a ku sala borî hate kirin û îro di nav şerê herêmî de gihîştiye lûtkeya girîngiyê, tenê bi hewildaneke hevpar dikare bibe rastiyeke siyasî. Dewlet bi erkên xwe yên hiqûqî, siyaseta demokratîk bi rola xwe ya avaker û civak jî bi îradeya xwe ya rêxistinkirî, sêgoşeya aştiyê pêk tînin.

Peyamên hevdîtina li Îmraliyê

Di vê çarçoveyê de em dikarin bêjin hevdîtina şandeya Îmraliyê ya di 27ê Adarê de erk û berpirsyariyên nû daniye pêşiya Meclîsa Tirkiyeyê û deshilata AKPê. Ger di vê pêvajoya ku li herêmê agirê şerê cîhanê yê sêyemîn geş dibe di çarçoveya Banga Aştî û Civaka Demokratîk de dewleta tirk gavên pêwîst neavêje û pêvajoyê dereng bixwe wê mezin wenda bike.

Ji hevdîtinên taktîkî ber bi muzakereyan ve

Eger dewlet bi amadebûna rapora meclisê û derxistina qanûnên nû gavan neavêje, wê ne tenê pêvajoya aştiyê, bixwe jî di nav krîza kûr a Rojhilata Navîn de wenda bibe. Divê em bizanibin ku Aştî, ji her demê bêhtir nêzîk e, bi qasî wê jî wêrekiyeke siyasî û yasayî dixwaze.

Ber bi Rêya Sêyemîn ve

Piştî cejna Remezanê, bendewariyên gel gihîşt asteke krîtîk. Taloqkirina xebatên komîsyonê ji bo piştî cejnê, nîşan dide ku dewlet hîn jî li benda encamên şerê li herêmê ye da ku li gorî wê gavan biavêje. Lê belê, heke ev komîsyon ji niha û pê ve nebe xwedî bernameyeke çalak, nebe bersiv ji bo daxwazên rewa yên gelê kurd û pênaseya statuyeke demokratîk neke, wê careke din bibe sedema bêbaweriyê.

Di şerê Rojhilata Navîn de rol û girîngiya fezayê

Pêşbaziya çekan a li fezayê, bi awayekî herî germ û rasterast bandorê li qada şer a Rojhilata Navîn jî dike. Ev yek bi taybetî di şerê navbera Îran û bloka Îsraîl-DYAyê de xwe dide der. Îranê di van salên dawî de bi peykên leşkerî yên mîna "Nûr", kapasîteya xwe ya çavdêriya herêmî û peydakirina agahiyên îstîxbaratî ji bo mûşekên balîstîk bi pêş xistiye.

Jeopolîtîkaya Hurmuzê û rola kurdan

Di encamê de, xwendina vê serdemê ya rast ne tenê bi çekan, bi aqilekî siyasî yê kûr pêkan e. Kurd divê ji xeta parastina pasîf derkevin û bikevin ser xeta dîplomasiya aktîf.

Şerê sedsala 21ê û krîza modernîteyê

Modela Konfederalîzma Demokratîk ku li ser bingeha azadiya jinê û ekolojiyê ava dibe, tekane rê ye ku dikare gelên kurd, fars, ereb û azerî li dora jiyaneke hevpar û azad bicivîne. Ev model "Rêya Sêyemîn" e; ne dibe dûvçikê emperyalîzma rojavayî, ne jî dibe qurbana dîktatoriyên herêmî.

Statukoya riziyayî

Yek ji xalên herî balkêş ên vê dema dawî, projeya "Tifaqa Şeşalî" ye ku Netenyahu anî ziman. Ev tifaqa ku ji Hindistanê heta Yunanistanê dirêj dibe, armanc dike ku li dijî her du eniyên Îslama Siyasî (sûnî û şîe) bisekine.

Şer û azadî

Dewleta Îranê, bi avakirina pergala parastina şoreşê ya ku tenê xizmeta desthilatdariya molayan dike, civak bêparastin hiştiye. Rejîmeke ku di hundir de li dijî gelê xwe şer ragihandiye, li hemberî êrişên derve jî mehkûmî têkçûnê ye.

Li Tirkiyeyê paradoksa demokratîkbûnê

Nirxandinên Rêber Abdullah Ocalan ên ku piştî vê raporê ji aliyê heyeta Îmraliyê ve hatin parvekirin, bîr û baweriya wî ya li ser aqilê siyasî nîşan didin. Rêber Ocalan diyar dike ku demokratîkbûn ne bi destê dewletê lê bi hêza civakê pêkan e.

Ma siyaset bêyî rastiyê dibe?

Hevserokatiya Konseya Rêveber a KCKê dibêje ku ew li ser soza xwe ya feshkirin û aştiyê ne, lê êdî dor a dewletê ye ku gavên hiqûqî biavêje. Aştiya ku gelên Tirkiyeyê li benda wê ne, ne di bin siya operasyonên rûmetşikên de, divê di nava vîzyona Tirkiyeya Demokratîk de veşartî ye.

Li Tirkiyeyê paradoksa demokratîkbûnê

Nirxandinên Rêber Abdullah Ocalan ên ku piştî vê raporê ji aliyê heyeta Îmraliyê ve hatin parvekirin, bîr û baweriya wî ya li ser aqilê siyasî nîşan didin. Rêber Ocalan diyar dike ku demokratîkbûn ne bi destê dewletê lê bi hêza civakê pêkan e.

Ji paranoya sînoran ber bi faşîzma sînoran

Hakan Fîdan eşkere li xwe mikur hat ku li Rojava binesaziya gel, çavkaniyên enerjiyê û qadên jiyanê yên kurdan hedef digirin. Ev li gorî Peymana Cenevreyê sûcê şer e. Lê, dewleta tirk bi hinceta "parastina rewa", hiqûqa navneteweyî wekî amûreke manîpulasyonê bi kar tîne.

Şoreşa Rojava û Paradîgmaya Neteweya Demokratîk

Her çend ji aliyê erdnîgariyê ve Rojava parçeyê herî biçûk ê Kurdistanê be jî, di dîroka Kurdistanê de rola dil û mejî lîst. Rojava sînorên di mejiyan de hilweşandin û nîşan da ku azadî ne bi destûra hêzên hegemon, lê bi hêza cewherî ya gel pêkan e. Ev şoreş, bi paradîgmaya xwe ya zanistî û îdeolojîk, ji bo hemû gelên Rojhilata Navîn bûye ronahiyek ku nîşan dide demokrasî û azadî bêyî dewletê jî dikarin werin înşakirin.

Hebûna di navbera înkar û berxwedanê de

"Yekîtî di metirsiyê de, ne di aramiyê de tê avakirin." Ev gotin îro ji bo gelê kurd rastiyek e. Êrişên li ser Rojava ne tenê gef in, lê belê bingeha yekîtiyeke nû ne ku dikarin bibin sedema guhertinên mezin. Di vê pêvajoyê de, her çendî metirsî hebin, lê derfet jî hene.

Siyaseta înkarê û paradîgmaya azadiyê

Têkbirina vê Siyaseta Înkarê ne hesan bû. Ji vî aliyî ve Şoreşa Rojava ne tenê kurd ji vê tariyê derxistin, bi pergala Neteweya Demokratîk bersiveke zanistî da siyaseta înkarê. Li şûna ku kurd jî bibin dewleteke netewe ya ku pêkhateyên din ên weke ereb, asûrî, ermen û hwd. înkar bikin, wan pergaleke pir-çandî, pir-neteweyî û pir-rengî ava kir.

Peymana HSD û Şamê

Li çar parçeyên Kurdistanê û derveyî welat xwedîderketina li HSDê û Rêveberiya Xweser, di vê dema krîtîk de bersiva herî xurt e ji bo kesên ku dixwazin destkeftiyên kurdan têk bibin. Yekîtiya neteweyî û hevgirtina bi gelên din ên herêmê re, mifteya sereke ya vê serkeftinê ye.

Kurd û stratejiya berxwedanê

Plana "Rojhilata Navîn a Nû", ji bo dewletên mîna Sûriye, Tirkiye, Iraq û Îranê xeteriyên mezin bi xwe re tîne. Ji bo Sûriyeyê, ev plan tê wateya parçekirina dewletê û tunekirina destkeftiyên Rojava yên ku bi xwîna şehîdan hatine bidestxistin.

Li dijî hişmendiya hegemonîk alternatîfa jiyanê

Êrişên çeteyên HTŞ, nûnertiya hişmendiyeke Teokratîk û Monolîtîk dikin. Di vê zîhniyetê de "yê din" tune ye; tenê "ez" û "itaat" heye. Berevajî vê, paradîgmaya Netewa Demokratîk a Ocalan, li ser bingeha wekheviya gelan ava bûye.

Manîfestoya serhildanê

Fîgurê Tom Barrack li Rojhilata Navîn û Kurdistanê rûyê rastî yê modernîteya kapîtalîst bi hemû ziraviya xwe radixe ber çavan. Dema em li karekterê wekî Tom Barrack dinihêrin, divê em neyên xapandin; ew ne tenê kesekî qirêj, fîgurê herî rastîn ê pergala siyasî ya rojavayî ye.

Dorpêç û înkara li ser kurdan

Civîna ku li Parîsê di bin serkêşiya Dewletên Yekbûyê yên Amarîkayê de û bi mazuvaniya Fransa û Îngilistanê pêk hat, nexşerêyeke nû ya Rojhilata Navîn xêz kir. Beşdarbûna Îsraîl, Desthilata Demkî ya Şamê ku ji serçeteyên HTŞ pêk tê û Tirkiye nîşan dide ku eniyeke berfireh li dijî îradeya kurd hatiye avakirin.

Dîrok dubare dibe

Ji bo ku xiyaneta Kissinger a 1975an bi destê Tom Barrack di 2026an de dubare nebe, pêngava herî girîng yekîtiya navxweyî ya kurdan û xurtkirina dîplomasiya gel e.

Ji Xwebûnê ber bi Azadiya Welat ve

Îro, dema ku rojnameya Xwebûn mîsyona xwe dewrî Azadiya Welat dike, em fêm dikin ku ev çem ti carî nasekine. Azadiya Welat ne tenê navek e; ew bîra me ya kolektîf e ku dewletên dagirker bi salan xwest wê tune bike.