Bi vegotin û giraniya xwe jî tîr bû. Ji ber vê tîrbûna xwe bêyî ku ji kesekî, tiştekî, komekê û hêzekê destûrê werbigire; hemû kesan bi yekdengî li hev kir ku Ehmed Huseynî Şêxê helbestê ye.
Nivîskarên ku ji dêvila zimanê gelê xwe û bi zimanê mêtinger, dagirker û ‘pispor’ên wêjeyeke dîtir dinivîsin jî şîretan li wêjeya bi zimanê gelê te dikin. Di dawiya dawîn de, ev hemû, hewldan û derbên ji derve ne û di kategoriya ‘dermal’ê de ne.
Asîmîlasyon ne tenê wekî qelskirin û helandina ziman û çandê ye. Divê were zanîn ku ji danîna daran heta xwarin û vexwarinê ew her wekî qijnikan dixwaze xwînê bimije.
Dayika Berfo jê re dibêje “Kulîlk hêviyê direşînin” û tekane rêya rizgariyê ji vê rewşê hêvî ye; ew jî qanih dibe ku bi netirsîna ji striyan û bi hêviyê ew dikarin ji vê rewşê rizgar bibin.
Kurdbûna xav an jî ya ku bi genetîka wê hatiye lîstin, divê baş were nirxandin. Ji ber ku a niha li Rojhilata Navîn, kurdbûn ji nasnameyeke şexsî wêdetir, nasnameyeke kolektîf û îdeolojîk e.