Roj hiltê ji bo mirovahiyê. Tîna wê dide erdê. Pîrozî ji erdê hildikişe heta esman. Gerdûn ava dibe û wê rojê Tawisê Melek dixuliqe ser rûyê êrdê. Careke din pîrozî dikeve cîhanê. Çarşema Serê Nîsanê, îsal careke din bi coşeke mezin hat pîrozkirin. Di vê roja pîroz de li tevahiya cîhanê êzidî li hev kom bûn û bûn parçeyekî vê cejnê.
Berî niha bi 38 salan… Li gorî daneyên fermî zêdetirî 5 hezar zarok, jin, zilam, kal û pîr bi çekên kîmyewî yên dîktaroriya Saddam Huseyîn hatin kuştin. Bi dehhezaran kes seqet man, bi hezaran kes jî ji ber vê bûyerê ketin rêyên koçberiyê. Di ser vê jenosîda li dijî kurdan re 38 sal debas bûn. Helepçe hê jî birîndar e.
Xwezaya Kurdistanê dîsa bang dike. Mirovahiyê ber bi xwe ve dikişîne.
Mij girtiye van waran, çiyayên welatê min li hêviya rojên xweş û bedew in. Roj, zû rûyê xwe nişan dide li vî welatî. Ji ber wê yekê, ji vî warê bedew re gotine xaka pîroz.
Dengê ji çiyê tê, mirovahî di
Zayîna pîroz a têkoşîna azadiyê, mîta hezar salan a berxwedanê, agirê ku wek teyrê Enqayê ji xweliya xwe diafire Newroz. Serhildan e Newroz, li dijî zilm û zora hezarê salan berxwedan e.
Tu lêxe tembûra xwe, heta neynûk bavêje.
Zivistanê barkir û çû, êdî demsal bihar e.
Ji bo rojnamegeran jiyan her tim awarte ye û zehmet e. Karê ku dimeşînin hinek rê li vê yekê vedike. Lê belê xebata wan ji gelek tiştên ne bi destê wan bêhtir bandor dibe.
“26’êmeha çile 2015, Kobanê rizgar bû. Saet 3 kêm 10 deqîqe…”
Rojnameger Silêman Ehmed ji 25’ê cotmehê ve ji hêla PDK’ê ve hatiye revandin û tu agahî jê tuneye.
Ger tarîtî serdestiyê li ronahiyê bike, ew gav pênûs bi hibra xwe diqelêşe perdeya taritiyê û heqîqetê dinivîse. Ozgur Ulke bombekirin lê nekarîn lêgerîna heqîqetê rawestînin.
Dema mirov behsa çapemeniya azad û têkoşîna di oxira ragihandina heqîqetê bike pêdivî heye ku mirov cangoriyan bi bîr bîne. Ew cangoriyên ku di salên 90’î de bi canê xwe heqîqet diparastin.
Li welatê me çend leheng û berxwedêr hene. Çend şehîd û pakrewan û cangorî. Yên ku tarîtiyê ronî dikin û bi rastî ew ketina bêbinî zindî dikin û geş dikin. Yên ku bi xwîna xwe erdnîgariyê dixemilînin.
Dengê ji çiyê tê, mirovahî di govendê de ye,
Em baş dizanin; lêgerîna heqîqetê ne hêsan e ji bo zarokên agir û rojê. Ji ber ku gelek zilm û zordarî li pêşiya wan e. Lê ew vê rêyê wek rêyek pîroz dibinin.
Helbet jiyan bi xweza û şarên bedew xweşe. Şarên bedew bi dîroka kevnar wateya xwe bi nirx dike. Nirxên giranbûha bi şaristaniyê dixemile û dibe jîngeh ji bo mirovahiyê.
Dema em behsa bajarê Wanê dikin helbet dîroka wê ya kevnar, xwezaya wê ya bedew, behra navdar yê hêşîn, çanda wê ya qedîm û demografiya wê ya kozmopolit tê bîra mirov.
Ev çend roj in ji bo rojnamegeran jiyan dîsa bi awayekî zehmet derbas dibe. Di nava çend rojan de gelek rojnameger hatin binçavkirin, an jî rastî êrîşa hêzên dewletê hatin.
Bi destpêkirina îlonê demsal dibe payîz. Derveyî jiyanê roj û germ, hinava mirovahiyê îlon û payîz. Îlonê bar kir û çû, cotmeh di nav dilan de derbas bû.
Divê rêyek hebe ji bo vegotina jiyana tije
Û dîsa ger tarîtî serdestiyê li ronahiyê bike, wê gavê pênûsek bi hibra xwe diqelişîne perdeya tarîtiyê. Nivîsek dibe weke çeka herî giranbiha, pirtûk dibe tirs û xof di dilê xêrnexwazan de.
Di demên dawî de gelê me dîsa di demên zor re derbas dibin.
Belê zivistan bar kir û çû demsala biharê destpêkir. Wekî her demsalan bihar jî bi xweşikbûnên xwe taybetmendî û dewlemendiyên nû ji jiyanê re anî.