Heke civaka kurd naxwaze ku hişmendiya xwe ya dîrokî û siyasî winda bike, divê li hemberî vê şemetiya lumpenîzmê hişyar be. Erka herî mezin dikeve ser milê rewşenbîr, nivîskar û saziyên çandî ku qadê ji van dengên pûç re nehêlin.
Serpêhatî û ezmûnên civakên cîhanê jî, ji bo me û civaka me, helbet derbasdar in! Ango, dema em siyaset û hunerê binirxînin, pêwîst e pîvanên me hebin. Gelo nirxandinên me wê li gorî rewşa kîjan civakê bin?
Bi baweriya me ev pengav, pêngava şoreşa fînalê tê li darxistin. Em jî weku Koma Berxwedan, bi bawerî û kelecan dê cihê xwe di vê şoreşê de bistîne.
Têkiliya di navbera huner û siyasetê de ne tenê mijareke estetîk e; ew şerekî herheyî yê di navbera ‘hêza desthilatdar’ û ‘hêza xeyalê’ de ye.
Divê em bizanibin ku bişaftin, dejenere û sohtandina çand û hunerê hedefên sereke yên qirkirina çandî ne. Ger em vê rastiyê nebînin, em nikarin qirkirina çandî jî baş fêm bikin!
Têkoşîna azadiyê gelek nirx û mîrateyên mayinde afirandine. Ji her tiştî bêhtir felsefeya 'Berxwedan jiyan e' di ramana kesayeta kurdan de ava kir. Huner û hunermendên gel afirandin bi hiş û ramana ‘li ber xwe bide, bi berxwedanê ava bike.’ Bila vê carê ev mijar evqas be, heya gotarek din.