Em pîrozî û qenciyê dixwazin, li mirov bar dikin, lê rewşa heyî ya her serdeman ne ev e. Tim tarîtî û xerabî serdest e. Helbet ne xwerû, lê bi zêdeyî. Kur-keç dê û bav diavêjin kolanê; dê û bav jî zarokan. Kujeriya jinan bûye ji rêzê, mirovahî tev qurbana wan. Kes jî xwe bêguneh nabîne, tev jî bawermend!
Delalek jin, ji me, ji qurcika dilê me, dipirse; ji notî vir ve (ji salên 1990î û vir ve li ser vê axê, li Kurdistanê); goristanên komî, çalên asîtê çi ne, cenaze li şikêran li çi digerin? Kîjan wijdan mirovan dixe vî halî, rewş çi dibe bila bibe! Dayikên şemiyê çi dixwazin, kê çi bersiv da wan!
Di serxweşiya xweşaheng a dengê efsûnî yê Delavê de av, hewa, bilbil, kew û her cure balindeyên kurdewar di canlidariya pîroz a dêlîndêza sibehê de bangî azadiyê dikin
Pêşî ez kêfxweşiya xwe ji bonî “Xwebûn”ê bînim ser ziman.
Yan jî gundeki kor, we qet gundê kor dîtiye?
Jiyanê zêde fersend nedabû. Ma ka jiyana me û fersend!
Divê ku rojekê ez herim serdana wira.
Bi rastî jî nasandin û fêhmkirina vê tirsê mesele ye.
Her sibe ku ez şiyar dibûm û min li dora xwe dinerî, ji qawîşa çil kesî encax sê-çar kesan serî radikir.
Di hengameya jiyanê de mirov dikeve gelek rewş û derûniyên curbicur.
Em li dor tirbê bi jihevdûrî, li ser qelafîska rûniştin, tevî maskeyên xwe.
Mijara tolhildana ji qederê di çîroka Siyamend (Siyabend) û Xecê de pir bala min dikişîne û ez serê xwe li ser pir diêşînim.
Beriya ku fikr û ramanên xwe parve bikim; dixwazim li vir guhertoyên hevpar binivîsim.
Bi dorfirehî dixwazim qala wê keleha li Delavê Dengiza ya bi navê Çeqçeqo û pê re jî ya derdorê bikim û êdî rista dîrokzan û arkeologan e.Pêşî qala derdorê bi gelemperî bikim.
Hê jî nizanim ez kî me û ez çi me?Di demên pêş de belkî navekî min çêbibe yan jî hinek navekî li min bikin û min pênase bikin. Nizanim.
Nizanim bi we jî wisa ye, yan na!Tehma şoriyan cur bi cur e;şoriya tirşiyê, ya sûravkê, ya dew, ya mirtoxê…Ez ji şoriyê aciz nabim, şorkirina peyv û helwestê ne tê de, ji şîranî, ji tirşî, ji tehlî,...
Me zarokan li Darka Zava bi xaran dilîst, kêf û coşa me, çêr û şerê me derdor di qîrê de dihişt.
Girêsîran bi sîr a lê lê lê lê Meyro
Ji ber ku zimanê kurdî jiyanî û xwezayî ye, têkiliya peyvan û xisûsiyeta wan, naverok û şêweya wan, girêdana wan şîrîn, birqoq, beloq û berbiçav e.
Nizanim we qet derdê gurincê (qurînce-qurîncok) dîtiye yan na.
Bi rastî mirovahî yan jî însan aferîdeyekî pir pîroz û pêşketî ye?
Mekan, weke ku tê zanîn cî ye, cih û warê ku mirov lê dijî û jiyana xwe bi axilbeyî lê dibihurîne, dibe ku mekan biguhere jî, lê ya asas warê ku dibe welat, mekanê qedirbilind e.
Di sewta dengbêjan de hema bibêje em kurd tev firar in.