Ger komar veguhere rêxistina jiyaneke hevpar ku tê de hemû gel xwe wekhev, azad û bi rûmet hîs bikin, wê demê ew ê wateya xwe ya rast bibîne. Ji ber ku komara rast ew nîne ku dewlet tenê ji nasnameyekê re were girêdan. Komara rast ew e ku dewlet bibe sîwana hevpar, demokratîk û wekhev a hemû gelan.
Projeyên HESê li ser çeman jî beşek girîng in. Di bin navê enerjiyê de, herikîna xwezayî tê qutkirin û av ji rêça xwe dûr dikeve. Ev jî mîqdara ava ku digihîje behra Wanê kêm dike.
Mesele ne tenê vegotina rabirdûyê ye. Mesele ya sereke ev e ku em vê windabûnê bibînin û li hember wê rawestînek nîşan bidin. Ji ber ku heke hilberîn tune be, bîr jî namîne; heke bîr tune be, pêşeroja gel jî xurt nabe.
Komara Mehabadê, ku di sala 1946an de hat damezrandin, yek ji girîngtirîn xalên werçerxê di dîroka kurdan de ye. Ew wekî yek ji ezmûnên pêşîn ên kurdan di serdema nûjen de tê bibîranîn ku hebûna xwe ya siyasî ava kiriye. Lê belê, çîroka Mehabadê ne tenê çîrokeke avakirin û hilweşînê ye; herwiha ew hişyariyek dîrokî û dersek girîng e ku ji gelê kurd re maye.
Di vê perspektîfê de, gelê kurd ne tenê qurbanê krîzên herêmî ne, lê dikare bibe yek ji aktorên bingehîn ên avakirina aştiya demokratîk li Rojhilata Navîn.
Peymana Lozanê, ku piştî Şerê Cîhanê yê Yekem hat îmzekirin, ne tenê sînorên dewleta nû destnîşan kir, lê di heman demê de diyar kir ku kîjan gel dê wekî hebûnên siyasî yên herêmê werin nas kirin. Statuya navneteweyî ya ku ji hêla Lozanê ve hatî damezrandin li ser bingeha avakirina dewletek neteweyî ya homojen bû.
Kurdî ne tenê amûrek ragihandinê ye. Ew zimanê dîrok, çand, bîr û berxwedana me ye; ew nasnameya me ye jî.