Ruhê herî mezin ê ku îro li beramberî milîtarîzekirinê disekine, vîna hevpar û parastina civakê ya cewherî ye. Diruşmên mîna "Jin, Jiyan, Azadî" nîşan didin ku bersiva herî xurt a li dijî hişmendiya leşkerî, jiyan bixwe ye û rûmeta mirovahiyê ye.
Hovîtiya ku li ser laş û hebûna jinan tê meşandin, tenê bi darvekirinê bi dawî nabe; ew di heman demê de exlaqê mirovahiyê jê dibe. Li gorî zihniyeta rûreş a rejîmê, "qaşo nabe jineke nezewicî yan jî bakîre bêyî ku keçbûna (bakîretiya) wê were xerakirin biçe cîhana din", lewma qaşo ji bo "rêgirtina li vê", berî ku jinan bibin ber sêdareyê, keçbûna (bekareta) wan bi zorê û bi şêwazên hov tê xerakirin.
Di pêvajoya Jin Jiyan Azadiyê de ji bo rewakirina siyaseta xwe û qanûnên xwe yên li dijî jinan, mijara hîcabê pîroz kirin. Li dijî vê tevgera fikrî û çandî dest bi propagandaya malbat û girêdana jinan a korkorane bi malbatê û mêran ve kirin. Jinên pêşengiya şoreşa Jin Jiyan Azadiyê kirin jî wek dijberên xwedê û ewlehiya welat pênase kirin.
Berpirsyarê rewşa niha li Îranê diqewime, pergala gendelkar a Sipahê ye ku ji bo xwe li ser piyan bigire wê hewil bide şer kûrtir bike. Kesên niha bi hêzên derve û aliyên şer re jî hevdîtinan dikin dîsa ew Sipahî ne ku welat ber bi vî şerî ve birin. Ti caran li Îranê îradeya siyasî ya gel ne di rojevê de bû ne jî hatiye cidîgirtin.