Kebaniya wek min bêkêr bûya jî, nîviyê nanê xwe bi hevîrî dixist ser ariyê û diherimand û dikir pitepit û birebir. Dilikumî tasa wê ya avê û pîstika hevîrtirşê wê dipengizî erdê û diçû malê bi maliyan diket li zarokên xwe dida û welhasilî kelam, bi vî awayî dem dibihurî.
Xwîner û şopînerên rojnameya Xwebûnê yên ezîz û bi rêz. Me di nivîsa xwe ya bûrî de,bahsa tenûrê kiribû.Tenûr û nanê tenûrê, girîngiya kevaniya malê û kevneşopiyên di jîyana kurdewariyê de!
Rebîhanê hevjîna Osman bû û dikana wê ya beqaliyê hebû li ber dikanê bû.
Piştî çûna Şoreşê min a nav hevalan,derbasbûna heft salan. Min hêsrê xwe û xwarina xwe bi hev re xwar. Hinek xemgînî hinek şanazî, hinek serfirazî, diçûn û dihatin di nav dil û mejiyê min de.
Li Amedê kar tune, wê dibistan vebin, ne cil, ne pêlav, ne gore, ne çente, ne pênûs û ne ji lênûs û ne jî mesrefa malê.
Rojekê li Cizîra Botan Mîr Bedirxan, li şaneşînê rûniştiye, dûrbînê dide ber çavê xwe û derdorê xwe dişopînê.
Derdê me girane, digot dayika Edlê. Ji bo bernama ‘jiyana dayikan’ ez gund bi gund digeriyam, her şevê li gundekî dibûm mêvan û me derdê xwe bi hev re parve dikirin. Em geh dikeniyan û geh digiriyan.
Belê xwînerên Ezîz,di jiyana her kesekî de çirokek erênî yan jî neyînî heye. Di jiyana min de jî gelek serpêhatiyên curbecur di derûniya min de bi cih bûne.
Şerê di navbera Elî û Mûawiye de berdewam dike!
Çawa tê kuştin çand û ziman û dîroka gelê min, bi destên zanayê me yên nezan. Çawa zimanê min, tê jêkirin bi destê dayik û bavikê min.
Şêx Îsmaîl bi çar kur, du keç û hevjîna xwe Helîmê li gundekî girêdayî Çinara Amedê, rencberî dikirin. Bi eslê xwe jî ji gundê Pîrxetabê yê Şemrexa Mêrdînê bûn.
Li ser xwarina van elokan, em diqelibîn ser mezhebê îmamê henefî. Temenê min heft, heşt sal bû.
Rojekê zilemek ji taxa Xançepakê, navenda Ameda rengîn, roja înê diçe mizgeftê, da ku limêja xwe ya înê yanî ya xudbê bike, ji bo ku gunehê xwe yê wê hefteyê bide efûkirin.
Her sê mehên biharê, ji boy xwezayê û ajalan û tevahiya ruhberan evîne. Em zarok bûn, mala me li bajêr bû. Mala xalê min li gund bû. Erê em li bajêr bûn lê hiş û dilê me her li gund bû.
Di demê berê de genimê deşta Amedê bi destê paleyan dihate çinîn.
Dema li kuçe û kolanan sûk û dikanan digerim, dibînim ku bi piranî kes bi zimanê xwe napeyive. Kesê ku dipeyivin jî hema bêje nêvî jê ne bi kurdî ye. Gelê me zimanê xwe ji bîr kiriye.
Ez Bênav, li Amedê navçeya Peyasê dixebitîm, min karê belavkariya alîkariya malbatê me yên xizan dikir, li ser navê şaredariyê.
Êvarê em rûniştibûn wek her gavê.